Geen behandeling voor tbs'ers
bron: ADDoor gebrek aan personeel geldt de tbs-kliniek Oldenkotte in het Achterhoekse Rekken als een haard van wantoestanden.
Politiek, personeel én patiënten luiden de noodklok. ,,Zo kan het niet langer,’’ zegt een tbs’er. ,,We worden nauwelijks nog behandeld.’’
Aan de tbs-kliniek kleeft al enige tijd het stempel ‘ondeskundig’. Dat vindt zijn oorsprong in twee fatale inschattingsfouten van personeel.
Rudolf K. (47) ontpopte zich als een zieke geest, die zich op gruwelijke wijze aan tientallen dieren vergreep en de zwerver Frank Storm om het leven bracht. Volgens deskundigen en de rechter had K. nooit op vrije voeten mogen komen.
Dat gold ook voor Paul R. (31), die vorig jaar in de binnenstad van Enschede de 44-jarige Edith Arends doodschoot. Hij woonde ten tijde van de moord al op zichzelf en was in de optiek van zijn Rekkense behandelaars bijna klaar met zijn tbs- traject. Onafhankelijke psychiaters kwamen tot een heel ander oordeel: R. was een wandelende tijdbom, een onbehandelbare crimineel, die nooit had mogen vrijkomen.
De moord door R. was kliniek. Verloven werden ingetrokken en tbs’ers kregen minder bewegingsvrijheid, ook binnen de muren. Als signaal naar de politiek, maar ook ingegeven door onderbezetting.
Vorige week barstte de bom. De ondernemingsraad en de cliëntenraad zegden hun vertrouwen op in de raad van bestuur. Met de steun van veel medewerkers werd een waslijst aan klachten geformuleerd: baliemedewerkers worden ingezet als sociotherapeut, beveiligingspersoneel is niet geschoold in het contact met patiënten en roosters worden niet volgens de regels opgesteld. Patiënten lopen onbegeleid over de gang, er worden fouten gemaakt bij de medicatie en de agressie neemt toe. Daardoor ontstaan voor het personeel gevaarlijke situaties en dat leidt tot een onverantwoord hoog ziekteverzuim. De raad van toezicht en ook de Inspectie voor de Sanctietoepassing doet onderzoek. Staatssecretaris Albayrak (Justitie) noemt de kritiek een ‘ernstig signaal’.
Volgens een tbs’er die niet met naam wil worden genoemd, is de chaos groot. ,,We worden nauwelijks behandeld, zitten het grootste deel van de tijd op de kamer en op de vreemdste momenten worden we ingesloten in de isoleercel. Ik kan daar redelijk mee omgaan, maar dat geldt niet voor iedereen.’’