Iedereen neemt wel eens werk mee naar huis

bron: De Stentor

Het was de gewoonste zaak van de wereld dat werknemers van de tbs-kliniek Veldzicht patiëntendossiers mee naar huis namen.

Zoals iedereen wel eens werk mee naar huis neemt. Soms lagen ze privacygevoelige documenten maanden thuis op het bureau en niemand miste ze kennelijk.

Dat betoogde een 64-jarige ex-werknemer gisteren voor het gerechtshof in Leeuwarden. Zelf had had hij een dossier over een tbs-gestelde al bijna twee jaar thuis liggen; ooit uit de kliniek meegenomen om als cursusmateriaal te gebruiken.

Uit wraak vanwege een arbeidsconflict ontvreemdde de gewezen sociotherapeut uit Hardenberg eind 2005 verschillende patiëntendossiers uit de kliniek in Balkbrug en stuurde die anoniem op naar de redactie van de Stentor.

Ook het dossier dat hij al lange tijd thuis had liggen, voegde hij daaraan toe.

Gisteren stond hij hiervoor in hoger beroep terecht. Hij hoorde een taakstraf van 120 uur en drie maanden gevangenisstraf wegens diefstal tegen zich eisen. Eerder veroordeelde de politierechter in Zwolle hem tot drie maanden voorwaardelijke celstraf na een eis van drie maanden onvoorwaardelijk. Het Openbaar Ministerie tekende tegen het vonnis beroep aan.

De man, gisteren als het ware gehuld in het boetekleed, werkte al 25 jaar bij Veldzicht toen hij twee weken voor zijn pensioen besloot zijn werkgever een hak te zetten.

Met het wegnemen van de dossiers wilde hij de beeldvorming van de tbs-instelling schade toebrengen. Dat lukte hem met het verdonkeremanen en opsturen van verschillende privacygevoelige documenten over een aantal tbs-gestelden uitstekend. Zijn actie leidde zelfs tot Kamervragen. "En dat juist in een roerige tijd rond tbs-ers'', hield de advocaat-generaal hem voor.

De verdachte werd kort voor zijn pensionering wegens een arbeidsconflict geschorst, terwijl hij lange jaren met genoegen bij Veldzicht had gewerkt. "Ik voelde me als een schooljongen naar huis gestuurd,'' vertelde hij het hof.

Achteraf bleek de schorsing abusievelijk door het afdelingshoofd te zijn gebeurd. Maar toen had de man zijn wraakactie al uitgevoerd. "Uit frustratie. Ik was alle controle over mezelf verloren, had een soort black-out.''

Hij zat er - achteraf - erg mee. "Ik had het gevoel of ik iemand had vermoord. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk wat er is gebeurd.''

Nadat hij na een intensief onderzoek van de rijksrecherche door de mand was gevallen, schreef hij de kliniek een brief met daarin zijn excuses.

Inmiddels draagt hij het gebeurde als een loden last met zich mee. Hij is bovendien in een isolement geraakt. "Collega's en vrienden hebben sindsdien een andere houding tegenover me aangenomen." Het hof doet 2 november uitspraak.